Alle berichten

‘Tofu met een gestoomde wortel. Tempeh met hummus. Een of andere vage linzenschotel. Goeie God. Het is eigenlijk een wonder dat ik niet eerder de pijp uitging.’

Zes maanden. Zesentwintig weken en twee dagen. Zo lang was het nu dat de man er niet meer was. De vrouw had hem achtergelaten in 2025 en zelf was ze een nieuw jaar ingestapt, zonder hem. Het bleef een wonderlijk idee dat hij ergens in de tijd was achtergebleven terwijl

‘Het was een raar jaar,’ zei de vrouw.
‘In welke zin?’ vroeg de man.
‘Wat denk je zelf?’ zei ze. ‘Misschien omdat je…’ Hier zweeg ze. Ze had geen zin om te zeggen: ‘Misschien omdat je overleed’, dat klonk verschrikkelijk. ‘Omdat er zoveel veranderde,’ zei ze daarom. ‘Ik had werkelijk geen idee dat het dit jaar zou gebeuren. Jij wel?’
‘Ik wel,’ zei de man.

Hij las het, lachte zacht, schudde zijn hoofd en streek een pluk haar achter haar oor. Zo bleven ze even zitten, totdat zijn telefoon ging en hij geërgerd zuchtte. ‘Werk, vriendinnetje,’ hoorde ze hem zeggen. Hij had een prachtige stem – warm en donker, het soort stem waar je uren naar kon luisteren.

Twintig weken en twee dagen. Vier maanden en negentien dagen. Zolang was het nu al dat de man er niet meer was. ‘De afgelopen maanden zijn omgevlogen,’ zei de vrouw. ‘Ik begrijp niet dat het zo snel is gegaan. Er is iets raars aan de hand met de tijd.’ ‘Dat

Honderdnegenentwintig dagen. Achttien weken en drie dagen. Zo lang was de man nu al weg. ‘Ben je de dagen aan het turven, hoe zit dat?’ vroeg de man, en de vrouw glimlachte. ‘Nee, dat niet, maar ik houd het wel een beetje bij. Ik vind het nog steeds allemaal wonderlijk.’

Zestien weken en twee dagen. Honderdveertien dagen. Zoveel dagen was de man nu al weg. ‘Ik begrijp werkelijk niet,’ verzuchtte de vrouw, ‘dat het al zoveel weken en maanden zijn.’ ‘Nog even,’ grinnikte de man, ‘en dan zijn het jaren.’ ‘Alsjeblieft niet,’ riep de vrouw. ‘Het gaat allemaal al veel

Honderd dagen. Honderd. Zolang was het nu al dat de man weg was. ‘Het voelt niet als honderd dagen,’ zei de vrouw tegen de man. ‘Het voelt als…’ – hier zweeg ze, want ze had eigenlijk geen idee hoe lang het nu voelde. Het voelde als zes dagen, maar het

Twaalf weken en twee dagen. Zolang was de man nu al weg. ‘Al 86 dagen,’ zei ze, en de man grinnikte. ‘Dat schiet al aardig op.’ ‘Dat is niet om te lachen,’ merkte ze op, maar daar was hij het niet mee eens. ‘Dat is het juist wel. Probeer dat

Tien weken en twee dagen. Zolang was het nu al dat de man overleden was. De vrouw zat aan tafel. Ze luisterde naar de wind die tegen het huis beukte, zag hoe de regen tegen de ramen zwiepte. Het is raar, dacht ze. De zomer loopt op z’n einde en

Toen ze die dag op het strand stond en naar de vlieger keek die hoog in de lucht hing zag ze dat niemand het touw vasthield; het bungelde in de wind en danste uitnodigend voor haar neus, als een soort Stairway to Heaven, en op het moment dat ze het

Acht weken en twee dagen geleden. Zo lang was het nu al dat de man weg was. Ik vind dat het veel te snel gaat, dacht de vrouw. Ze zat aan de keukentafel met haar kommetje havermout en keek naar het ochtendjournaal. De gebruikelijke ellende, zag ze. Ze stond op,

Het was nu zes weken en drie dagen dat de man er niet meer was. Zes weken en drie dagen. Ze had hem weleens eerder zo lang niet gesproken, maar dat was in 2004, toen ze een jaar uit elkaar waren. Daarvoor waren ze ook al zes keer uit elkaar