Over dozen en merels

Zeven maanden en tien dagen. Zolang was het nu dat de man er niet meer was. ‘Hoe langer je weg bent, hoe vaker ik denk: het is nu wel genoeg geweest,’ zei de vrouw. Ze pakte haar koffer uit en vouwde een paar sokken op. ‘Ik ben naar Londen geweest,’ zei ze, terwijl ze doorging.
‘Dat weet ik,’ zei de man.
‘Het was enorm leuk.’ Ze vertelde over de lange wandelingen, over het lawaai in de metro, over hoe ze met vrienden in een pub zat en dacht: als jij hier was, had je na tien minuten naar huis gewild.

Ze keek naar buiten. ‘Ik voel dat de lente eraan komt,’ zei ze. ‘Vorig jaar hadden we het nog over de overkapping achter in de tuin. Of die misschien toch nog wat aangepast moest worden.’ Ze slikte. ‘En toen hadden we geen idee dat…’ Ze maakte haar zin niet af.
‘Nee,’ zei de man zacht. ‘Dat hadden we niet.’
‘Weet je wat ik me laatst realiseerde?’
‘Nou?’ vroeg hij.
‘Eenentwintig jaar geleden, rond deze tijd, waren we op huizenjacht.’
Hij rekende even terug. ‘Ja,’ zei hij uiteindelijk.
‘Mijn ouders waren er nog. Mijn broer. Jij. De dochter was nog klein.’ Ze keek naar haar inmiddels lege koffer. ‘Al die mensen zijn weg. En ook dat kleine kindje.’
De man knikte bedachtzaam. ‘Zo gaan die dingen,’ zei hij.
‘Soms denk ik erover na om weer een hond te nemen,’ zei ze.
‘Niet doen,’ zei hij meteen. ‘Je bent dan al je vrijheid kwijt. De laatste jaren draaide je leven om je vader en om mij. Alles stond in het teken van zorgen. Het is genoeg geweest, zou ik zeggen.’
‘Misschien vind ik het fijn als iets me nodig heeft,’ zei ze.
‘Misschien moet jij eens níét nodig zijn,’ zei hij.
Ze glimlachte. ‘Ik ben trouwens aan het ontspullen,’ zei ze, terwijl haar ogen afdwaalden naar een paar dozen in de hoek van de kamer. ‘Dit zijn nog dozen van pa. Boeken. Oude diploma’s. Allemaal paperassen van vroeger. Dat suikerpotje met die barst. Allemaal herinneringen waarvan ik, toen hij overleed, dacht: dat zoek ik rustig uit. Maar toen werd het nóg onrustiger met jou. Daarna bleef het onrustig.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Nu wil ik er eindelijk eens aan beginnen. Ik ga trouwens minder naar Franeker. Naar het planetarium voor koffie. Dat was echt ons uitje.’

Ze keek naar het raam. ‘Weet je wat me soms dwarszit?’
‘Dat weet ik,’ zei hij.
‘Dat ik het niet eerder begreep. Wat er in jouw hoofd gebeurde. Drie jaar geleden betrapte ik mezelf erop dat ik soms dacht: De man in de stoel klinkt zoals jij klinkt, loopt zoals jij loopt, praat zoals jij praat… maar hij is niet jij. Ze keek hem aan. ‘En dan dacht ik: als jij het niet bent, wie ben je dan?’
De man knikte langzaam. ‘Het was een vreemde tijd,’ zei hij. ‘Voor ons allebei.’
‘Dat raam in de badkamer doet trouwens raar,’ zei ze. ‘Het klemt. Er zit vocht tussen het glas. Er moeten echt een paar dingen in huis aangepakt worden.’

Buiten zat een merel op de schutting. Je kon merken dat het later donker werd dan een paar weken geleden. ‘Het wordt lente,’ zei ze.
‘Ja,’ zei de man.
Ze keek naar de dozen. Naar het raam. Naar de lege plek waar ooit de hondenmanden stonden. Ze trok een van de dozen naar zich toe, maakte hem open en liet haar ogen over de inhoud dwalen. Bovenop lag een boodschappenbriefje van pa, in zijn vertrouwde handschrift dat, naarmate hij ouder werd, steeds beveriger werd.
Bananen – bier – noodles – kiwi’s – kersen.
Kersen stonden er altijd op. Hoe vaak ze ook zei dat het winter was en dat er geen kersen waren, hij bleef ze opschrijven.
Opeens voelde ze dat haar keel dik werd. Ze keek nog even naar het briefje en deed toen de doos weer dicht. ‘Een andere keer. Ik heb er nu eigenlijk geen zin in,’ zei ze.
‘Ik begrijp het,’ zei de man. ‘Kersen.’
Even was hij stil. Toen zei hij zacht: ‘Je hoeft niks weg te gooien om door te gaan.’
Buiten begon de merel te fluiten.