Opeens fout

Na school moesten we allemaal weer naar het schoolplein, dit keer om de vlag te strijken. In doodse stilte stonden we daar, terwijl achter ons enkele militairen toekeken en controleerden of we wel enthousiast genoeg zongen. We vormden een cirkel en deden allemaal ons best om vooral niet op te vallen. Ik trok mijn uniform krampachtig naar beneden. In een paar dagen tijd was ik, had ik het idee, weer enkele centimeters gegroeid en alweer hing de rok boven de knieën, wat ten strengste verboden was. Niet zo lang geleden was ik zelfs naar huis gestuurd vanwege die blote knieën.

De militairen stonden achter ons. Ze zeiden niets. Dat was genoeg. Ze stonden daar zwaar bewapend en niemand voelde zich er echt behaaglijk bij.

Toen begonnen we te zingen. Ik haalde adem en deed mijn best om ergens middenin mee te komen. De eerste zinnen had ik gemist. Zo mijn best doen voelde opeens enorm onoprecht en ik had er geen behoefte aan om, voor de tweede keer die dag, uit volle borst het volkslied te zingen. Mijn stem sloeg over en ik keek haastig naar beneden terwijl ik op de binnenkant van mijn wang beet. Ik voelde een lachbui opkomen en dat zou vreselijk zijn.

De vlag zakte langzaam. Met respect. Zoals het hoorde. Dat werd ons geleerd in de dagen na de coup. Niemand keek er echt naar, behalve misschien de militairen. Die keken overal tegelijk.
Toen de ceremonie afgelopen was, bleef het nog even stil. Dat was niet verplicht, maar niemand wist precies wanneer we weer mochten bewegen.

Daarna schuifelden we onopvallend richting uitgang. Morgenochtend zou hetzelfde ritueel zich weer herhalen. Ik neuriede zachtjes het volkslied en hield, toen ik het in de gaten kreeg, gauw op. Het klonk opeens fout.