Over Mannen en Maaien

De vrouw zat aan tafel en staarde wat voor zich uit. ‘Niet telkens meer over mij schrijven,’ had de man gezegd. ‘Houd eens op met die gesprekken, ga eens over andere dingen schrijven. Over je leven, je werk, schrijf fictie of over de gebeurtenissen in de wereld, maar niet steeds die gesprekken. Dat weet ik nu wel. Dat weet iedereen onderhand wel.’
Tja, dacht de vrouw terwijl ze naar zijn lege stoel keek. Je hebt makkelijk praten. Jij hoeft alleen nog maar in mijn hoofd commentaar te leveren.

Ze stond op en keek de tuin in. Het gras moest worden gemaaid, zag ze. Moest dat nou alwéér? Ook zag ze dat er op verschillende plekken flinke scheuten uit het gras omhoogkwamen. Uitlopers van wortels of zo. Grappig eigenlijk, dat op die manier een heel bos zou kunnen ontstaan. Of dat werkelijk zo was wist ze niet, maar ze vond het een charmante gedachte.

Goed. Schrijven dus. Geen gesprek, maar iets anders. Voordat ze zich op haar dagboek zou storten, zou ze eerst eens wat anders proberen, gewoon als oefening. Ze ging aan tafel zitten, opende een nieuw document op haar laptop en typte erboven: Max. 300 woorden.
Daar zou ze mee beginnen. Telkens een kort verhaaltje van maximaal 300 woorden. Om een beetje in de stemming te komen. Ze glimlachte, schoof een lok haar achter haar oor en begon te tikken:
——————————-
De buurman
Die avond, toen Anja haar nieuwe buurman op Facebook opzocht, wilde ze alleen even weten wat zijn achternaam ook alweer was.
Van Dijk.
Daar had ze het eigenlijk bij moeten laten, maar uit interesse scrolde ze nog even wat naar beneden. Harry bleek gescheiden te zijn, twee kinderen en een hond te hebben en zo te zien hield hij van barbecueën. In 2016 had hij met zijn gezin een mooie zeilvakantie gehad en in 2014 was hij op Kreta.
Anja scrolde verder. Op een van de foto’s stond hij op het strand. Breed lachend, met wijd opengesperde armen, in een zwembroek.
Ze wilde alleen maar even de foto wat groter maken, maar tikte per ongeluk op het hartje.
Shit.
Ze tikte er gauw nog een keer op en het hartje verdween. Achterlijke Facebook. Dit was echt heel erg beschamend. Ze legde haar telefoon op tafel en vroeg zich af of hij er een melding van zou krijgen. Volgens de Chat zou dat heel goed kunnen: ‘Facebook stuurt direct een melding zodra je een reactie geeft.’
Voor haar gemoedsrust besloot Anja dat hij het niet gezien had. De volgende ochtend hing de buurman over de schutting.
‘Dank je wel voor je hartje bij die foto!’ riep hij enthousiast.
Anja verstijfde. ‘Hartje? Ik heb geen idee waar je het over hebt.’
Hij grinnikte. ‘Je gaf een hartje bij die foto van Kreta.’
‘O, dat! Ja, per ongeluk. Heb ik meteen weggehaald.’
Anja pakte haar telefoon. ‘Dat staat er nu niet meer, kijk maar.’
Zijn foto stond nog open. Ze wilde hem wegvegen en tikte opnieuw op het hartje.
Zijn telefoon pingde.
Hij keek.
‘Nu staat het er weer.’
——————————-
Hier stopte de vrouw en dacht na. Moest ze hen nog wat laten zeggen tegen elkaar? Nee, besloot ze. Dit was genoeg. Ze keek nog even naar het document op haar scherm en begon te twijfelen.

‘Niets meer aan doen. Het is goed zo,’ hoorde ze opeens de vertrouwde stem van de man.
Ze glimlachte, sloeg het document op en klapte de laptop dicht.
Tijd om het gras te maaien.