Meisje toch

Negen maanden en tweeëntwintig dagen. ‘Nog even dan is het echt een jaar,’ zei de vrouw.
‘Waarom klink je zo somber?’ zei de man. ‘Je hebt toch een prima jaar gehad?’
‘Ik vind dat echt idioot klinken,’ zei ze enigszins fel. ‘Een prima jaar. Het feit dat ik doorging met leven betekent niet dat ik het niet anders had gewild.’
‘Dat snap ik,’ zei de man rustig.
Ze haalde diep adem en keek naar buiten. Het zonnetje scheen, het was een prachtige voorjaarsdag. ‘Dit was altijd een gezellige periode, weet je nog?’ zei ze na een paar tellen.
‘Nou, of ik dat nog weet,’ zei de man. ‘Je werd een stuk vrolijker van dat zonlicht, dat was wel prettig. Zitten er dit jaar trouwens weer vogeltjes in het vogelhuisje?’
Ze schrok. ‘Ik ben vergeten dat van vorig jaar leeg te halen.’
‘Jammer voor de vogeltjes. Ik had nog zó tegen je gezegd dat -‘
‘Ik weet wat je gezegd had,’ zei ze, en ze dacht aan alle instructies die hij die laatste ochtend nog gegeven had: ga niet zelf lopen klungelen met de lamp bij de voordeur, daar moet iemand anders naar kijken. Vergeet niet het abonnement op Eigen Huis op te zeggen. Zeg de Leeuwarder Courant ook maar op, jij las hem nooit. Als je een beetje voorzichtig bent kun je nog een jaar of wat in deze auto rijden, dus daar hoef je je geen zorgen om te maken.

‘Was het écht nodig?’ vroeg ze opeens.
‘Wat?’
‘Dat je ging.’
‘Meisje toch,’ zuchtte hij. Soms zei hij dat; ze vond dat altijd lief klinken. ‘Natuurlijk was dat echt nodig. Denk je dat ik voor mijn plezier ging? Dat ik niet graag wat langer was gebleven? Ik had ervoor getekend nog tien jaar bij jullie te mogen zijn, maar het kon echt niet meer. Ik was als de dood om als een kasplantje in een luier te eindigen. Nee, het is goed zo. Ik ben intens dankbaar dat ik dat pad niet verder hoefde af te leggen. O ja, je moeder zegt dat je wat minder moet fronsen. Die rimpel tussen je wenkbrauwen had er niet hoeven te zijn, zegt ze.’

De vrouw glimlachte bij de gedachte aan haar moeder. ‘Wat was ze altijd vrolijk, hè?’ zei ze.
‘Is,‘ verbeterde de man haar. ‘Is. Hier is ze net zo vrolijk. Ze is ondertussen beste vriendjes met Artie Shaw en Thelonious Monk en Ella Fitzgerald en God weet wie nog meer geworden. De hele dag wordt er hier piano gespeeld en gezongen. Je snapt: het is hier niet saai. Trouwens: er zijn hier geen mobieltjes en geen social media. Niemand is verslaafd aan zijn telefoon of aan tractie en likes. Het draait hier om oprechte verbinding. Je kunt het je haast niet voorstellen.’
‘Het klinkt als een fijne plek,’ zei de vrouw, die dit zich inderdaad niet kon voorstellen.

Ze stond op, pakte een schoon vaatdoekje en veegde het aanrecht schoon. Haar oog viel op dat ene rode cupje Nespresso – zijn laatste cupje.
‘Ga je dat ook bewaren zeker, net zoals die fles Croma en dat wit uitgeslagen stuk kaas en dat brood in de vriezer en -‘
‘Ja,’ zei ze alleen maar, en ging door met het afvegen van het aanrecht.
Ze hing het vaatdoekje over de kraan, pakte haar jas en haar tas, en liep naar buiten. Even later zat ze in de auto. Ze ging de stad in, boodschappen doen. Voor de Unconference van vriend A. zou ze soep maken en ze ging koffie drinken met vriendin M.

‘Ik heb je lang niet over vriendin M. gehoord,’ zei de man zacht, die naast haar in de auto zat. ‘Ik heb je überhaupt al lang niet over andere mensen gehoord. Wordt het geen tijd dat je zo langzamerhand je oude dagboek weer oppakt? In je leven gebeurt meer dan alleen maar gesprekken met mij voeren.’
De vrouw zuchtte en fronste haar wenkbrauwen.
‘Niet doen,’ hoorde ze haar moeder, en ze liet meteen los. De man grinnikte. ‘We houden je in de gaten – je merkt het.’
‘Wat benauwend,’ zei de vrouw, maar ze lachte en vond het een fijn idee.
Ze parkeerde de auto en bleef even zitten. ‘Negen maanden en tweeëntwintig dagen,’ zei ze. ‘Heb je enig idee hoe lang…’
De man zweeg even. Toen antwoordde hij heel zacht: ‘Meisje toch.’
Meer zei hij niet, maar het was genoeg. Het was altijd genoeg geweest.