De Laatste Zomer

Acht maanden en vijfentwintig dagen. Zolang was de man nu al weg. ‘Ik zou er ondertussen gewend aan moeten zijn,’ zei de vrouw, ‘maar toch vind ik het nog vaak vreemd. Als iemand zevenentwintig jaar in je leven is, en opeens wegvalt is dat…vreemd. Je bril ligt nog op dezelfde plek. Je portemonnee ook. Het abonnement op je mobiel heb ik nog steeds niet opgezegd, ondanks het feit dat je zei dat ik dat moest doen.’
‘Handig,’ zei de man, en hij klonk een beetje gepikeerd. ‘Als dat geen geld over de balk smijten is, weet ik het ook niet meer.’

‘Je had een supergoedkoop abonnement,’ verdedigde de vrouw zich, maar hij liet zich niet vermurwen.
‘Daar gaat het niet om. Als je al die maanden bij elkaar optelt, zijn het heel wat kopjes koffie. Of crèmepjes. Ik snap niet dat – ach, laat ook maar.’
‘Ik snap dat je het niet snapt,’ zei de vrouw. ‘Ik zal het zo snel mogelijk doen. Maar nu nog even niet.’

Hij zei niets meer en ze wist dat hij hoofdschuddend toekeek. Vanuit haar ooghoeken zag de vrouw dat er buiten iets bewoog. Een merel, dacht ze, of misschien gewoon de wind die langs de struiken streek. Ze dacht aan vorig jaar, rond deze tijd. Hoe ze samen op een terras zaten, ergens in de zon. Hoe hij lachte, en dat die lach nog van hem was, al wist ze dat hij toen allang niet meer de man was die hij ooit geweest was.

‘Vorig jaar om deze tijd,’ zei ze, ‘wilde je nog van alles doen.’
‘Ja,’ antwoordde hij, en hij klonk niet meer gepikeerd. ‘Dat wilde ik inderdaad. Alleen… het lukte niet meer.’
Het lukte niet meer. De lamp in de badkamer. Het raam in de slaapkamer. Dingen die vroeger in een middag werden gedaan en nu maanden bleven liggen.

‘De to-do lijst werd steeds langer,’ zei hij.
‘Tja.’ Even bleef het stil. Daarna vertelde ze: ‘Ik heb in elk geval de belastingaangifte al de deur uit. Weet je nog hoe ik daar vroeger tegenop zag?’
‘Dat snap ik nog steeds niet,’ zei hij.
Ze had geen zin om het uit te leggen. In plaats daarvan nam ze een slok van haar inmiddels koude thee, trok haar jas aan en ging naar de supermarkt. Daarna ging ze bij de boot wat drinken.
De man met de donkere krullen zat er weer, met zijn blonde vriendin dicht tegen zich aan. Ze zaten zoals ze altijd zaten – alsof de wereld daarbuiten er niet toe deed. Hij boog zich naar haar toe, zei iets wat alleen voor haar bedoeld was, en zij lachte. Hij maakte een tekening voor haar. Ze nam hem aan alsof het iets kostbaars was.
De vrouw bleef even naar hen kijken. ‘Blijf zo,’ dacht ze. ‘Blijf alsjeblieft zo.’
Toen nam ze een hapje van haar slagroom.

Op de terugweg tankte ze. Ze keek naar het eindbedrag en zuchtte. ‘Er worden een paar mensen gillend rijk op dit moment. Het is stuitend.’

‘Dat is al jaren zo,’ zei hij. ‘Net als die pensioenroof. Jarenlang niet geïndexeerd. Pure diefstal.’ Hij zweeg even. ‘Ik had best honderdtwintig willen worden,’ ging hij verder. ‘Al was het maar om ze zo lang mogelijk te laten uitbetalen.’
Ze moest lachen. ‘Binnenkort is het Pasen. De eerste keer zonder jou.’
‘De eerste keer zonder mij,’ herhaalde hij, bijna opgewekt.
‘Je klinkt wel erg vrolijk.’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Zo werkt dat nou eenmaal.’
Ze keek weer naar buiten. De merel zat er nog – of misschien was het een andere. Het maakte eigenlijk niet uit. ‘Vorig jaar om deze tijd,’ zei ze, ‘hadden we het ook vaak over euthanasie. Dan zei je: laten we er nog een laatste mooie zomer van maken. Dat was het plan.’
‘Ja,’ zei hij. ‘Dat weet ik nog. Maar op een gegeven moment wist ik dat ik die tijd niet had. Dat het beter was om het niet langer te rekken.’ Hij aarzelde even. ‘Soms denk ik dat ik het misschien al te lang heb laten duren.’
‘Nee,’ zei ze meteen. ‘Dat vind ik niet. Maar goed, hoe dan ook: je hebt die laatste zomer niet meer meegemaakt.’

Hij gaf geen antwoord en ze wist waar hij was. Bij dat laatste jaar. Bij alles wat nog moest en niet meer ging. Het gras. De bomen. De paadjes vol mos.

Het bleef even stil.
‘Nee?’ zei hij toen. ‘Waar denk je dat ik al die tijd was?’