Zolang je blijft denken is er niks aan de hand!
‘Wat,’ zei de man op een doordeweekse zonnige zomermiddag, ‘mis je nu het meest? Je bent nu meer dan een jaar weduwe, jou kennende zal
‘Ziezo,’ zei de man. ‘Ik stel voor dat je nu ophoudt met tellen. Het eerste jaar zit erop. Het is mooi geweest. Je kunt onmogelijk
Een jaar. Een heel jaar. Zolang was de man nu weg. ‘Vandaag precies een jaar geleden, om half vijf, liet ik je gaan,’ zei de
Tien maanden en twintig dagen. Zolang was de man nu al weg. ‘Het is bijna een jaar,’ zei de vrouw terwijl ze de was buiten
Negen maanden en zeven dagen. Zolang was de man nu al weg. Genoeg tijd om iets nieuws op de wereld te zetten, dacht de vrouw.
Acht maanden en elf dagen. Zo lang was het nu al dat de man weg was. ‘In totaal zijn dat 254 dagen,’ zei de vrouw.
Zeven maanden en vierentwintig dagen. Zolang was het nu dat de man weg was. ‘Weet je wat ik zo vreemd vind?’ zei de vrouw. ‘Nou?’
Zeven maanden en tien dagen. Zolang was het nu dat de man er niet meer was. ‘Hoe langer je weg bent, hoe vaker ik denk:
Zes maanden en achtentwintig dagen. Zolang was het nu al. ‘Bijna zeven maanden,’ zei de vrouw. ‘Straks acht. Dan negen. Tien maanden. En voor je
‘Tofu met een gestoomde wortel. Tempeh met hummus. Een of andere vage linzenschotel. Goeie God. Het is eigenlijk een wonder dat ik niet eerder de pijp uitging.’
Zes maanden. Zesentwintig weken en twee dagen. Zo lang was het nu dat de man er niet meer was. De vrouw had hem achtergelaten in
‘Het was een raar jaar,’ zei de vrouw.
‘In welke zin?’ vroeg de man.
‘Wat denk je zelf?’ zei ze. ‘Misschien omdat je…’ Hier zweeg ze. Ze had geen zin om te zeggen: ‘Misschien omdat je overleed’, dat klonk verschrikkelijk. ‘Omdat er zoveel veranderde,’ zei ze daarom. ‘Ik had werkelijk geen idee dat het dit jaar zou gebeuren. Jij wel?’
‘Ik wel,’ zei de man.