Hij las het, lachte zacht, schudde zijn hoofd en streek een pluk haar achter haar oor. Zo bleven ze even zitten, totdat zijn telefoon ging en hij geërgerd zuchtte. ‘Werk, vriendinnetje,’ hoorde ze hem zeggen. Hij had een prachtige stem – warm en donker, het soort stem waar je uren naar kon luisteren.

Twintig weken en twee dagen. Vier maanden en negentien dagen. Zolang was het nu al dat de man er niet meer was. ‘De afgelopen maanden

Honderdnegenentwintig dagen. Achttien weken en drie dagen. Zo lang was de man nu al weg. ‘Ben je de dagen aan het turven, hoe zit dat?’

Zestien weken en twee dagen. Honderdveertien dagen. Zoveel dagen was de man nu al weg. ‘Ik begrijp werkelijk niet,’ verzuchtte de vrouw, ‘dat het al

Honderd dagen. Honderd. Zolang was het nu al dat de man weg was. ‘Het voelt niet als honderd dagen,’ zei de vrouw tegen de man.

Twaalf weken en twee dagen. Zolang was de man nu al weg. ‘Al 86 dagen,’ zei ze, en de man grinnikte. ‘Dat schiet al aardig

Tien weken en twee dagen. Zolang was het nu al dat de man overleden was. De vrouw zat aan tafel. Ze luisterde naar de wind

Toen ze die dag op het strand stond en naar de vlieger keek die hoog in de lucht hing zag ze dat niemand het touw

Acht weken en twee dagen geleden. Zo lang was het nu al dat de man weg was. Ik vind dat het veel te snel gaat,

Het was nu zes weken en drie dagen dat de man er niet meer was. Zes weken en drie dagen. Ze had hem weleens eerder

Het was gisteren precies vier weken en drie dagen geleden dat de man overleden was. Toen hij die ochtend opstond, begon de dag als elke

De vrouw zat aan de keukentafel en keek naar…niets. Ze dacht alleen maar, voornamelijk dacht ze na over de dood. Wat is de dood toch