Ssssst

– Walter?
– Ssst.
– Waar zit je?
– Dat zeg ik niet.
– Waarom niet?
– Omdat het niet belangrijk is.
– Voor mij wel.
– Voor mij niet.
– Zit je onder het bed?
– Misschien.
– Achter het gordijn?
– Misschien.
– In de kast?
– Daar zitten kleren.
– Flauw.
– Ssst.

Hij reed op een crossmotor en toen hij zich niet meer voor zijn grote zus schaamde, mocht ik achterop. We gingen met Het Vaticaan – zo noemde de vriendengroep van mijn broer zich – naar Blauwgrond, naar Colakreek, naar Touche, naar Macoland, zoefden door een Suriname heen dat niet meer bestaat, mijn armen stevig om zijn middel.

– Walter!
– Wat is er?
– Niet zo hard rijden!

Dan ging hij harder.
Natuurlijk.

De meisjes waren dol op hem en hij op hen. Hij was mooi, mijn broertje. Lief ook. Niet zoet. Lief is iets anders dan zoet.

Toen ik moeder werd, kreeg ik op Moederdag een cadeautje van hem.

– Voor jou.
– Waarom?
– Jij bent nu ook moeder.

Daar had hij aan gedacht.

Hij wist alles van computers. Als er iets met de mijne was, belde ik Walter.

– Walter!
– Wat is er?
– Mijn computer doet raar.
– Heb je hem al opnieuw opgestart?
– Nee.
– Dan zou ik daar eens mee beginnen. Zucht.

Hij hield van dieren. Van Supertramp. Op de piano speelde hij Crime of the Century.
Ik kan me niet herinneren wanneer ik hem dat voor het laatst heb horen spelen. Was het die keer bij mijn ouders thuis, die keer dat moe in de keuken uit volle borst een totaal ander liedje aan het zingen was, pa naar een documentaire keek en dochter aan de eettafel haar huiswerk maakte? Was dat de laatste keer?

Van heel veel dingen weet ik nog precies hoe het was. Van andere dingen heb ik alleen maar fragmenten die dagelijks door mijn hoofd flitsen. Zijn handen. Zijn lach. De manier waarop hij keek als hij geamuseerd was. Zijn rug voor me op die motor. Mijn armen om hem heen.

– Walter?
– Ja.
– Ik weet dat je er bent. Waar zit je?
– Dat zeg ik niet.
– Waarom niet?
– Omdat het niet belangrijk is.
– Voor mij wel.
– Voor mij niet.
– Maar ik wil het gewoon weten.
– Ssst.