De scheve boom

Twintig weken en twee dagen. Vier maanden en negentien dagen. Zolang was het nu al dat de man er niet meer was. ‘De afgelopen maanden zijn omgevlogen,’ zei de vrouw. ‘Ik begrijp niet dat het zo snel is gegaan. Er is iets raars aan de hand met de tijd.’
‘Dat probleem hebben we hier niet,’ zei de man. ‘Hier gaat het niet snel, niet langzaam. Ik ga niet uitleggen hoe dat zit – op een dag kom je er vanzelf achter. Waar het op neerkomt, is dat de mens van het begrip tijd iets veel te groots heeft gemaakt. Dat had nooit moeten gebeuren.’
Hij keek even. ‘Ik zie trouwens dat de kerstboom toch weer scheef staat.’

De vrouw draaide zich om. Hij stond inderdaad een beetje scheef.
Die middag had ze de boom opgetuigd, en het voelde vreemd zonder de man in zijn stoel. ‘Vergeet niet de lampjes te testen voordat je ze ophangt,’ had hij gezegd. ‘Vorige keer had je dat niet gedaan, weet je nog? Je was niet zo blij, toen je ontdekte dat ze het niet deden.’
De vrouw glimlachte bij die herinnering. ‘Dat druk je nog zacht uit,’ had ze geantwoord.
Dit jaar deden alle lampjes het in één keer.

Tijdens het optuigen dacht ze regelmatig terug aan de laatste keer dat ze de boom versierde. De man was die dag stiller geweest, rustiger. Ze had toen al gedacht: volgend jaar om deze tijd is alles anders. En op de een of andere manier had ze gevoeld dat hij dat ook dacht. Ze had het gezien in zijn blik: naar haar, naar de dozen, naar de lichtjes in de boom, naar alles wat door zijn vingers glipte.

In die periode had de man steeds vaker gesproken over het naderende afscheid. Zó vaak, dat ze hem op een gegeven moment cynisch had gevraagd: ‘Denk je dat het mogelijk is om één keer niet over de dood te praten?’ Ze had geen idee dat hij voelde dat het einde zó dichtbij was.

Ze duwde de boom iets rechter en keek naar het resultaat.
‘Nou?’ vroeg ze.
‘Hij staat nog steeds scheef,’ zei de man.
‘Ik vind het goed zo,’ zei ze.
‘Altijd eigenwijs,’ mompelde hij.

In de keuken zette ze water op voor thee, maar toen het begon te koken wilde ze opeens de deur uit. In plaats van thee pakte ze haar jas, liep naar buiten en ging naar Het Zilt – haar favoriete plek wanneer haar hoofd te vol werd.
Aan het tafeltje bij het raam zat dit keer niet het stel dat ze er al een paar keer had gezien: de man met donkere krullen en de blonde vrouw, die altijd heel dicht naast elkaar zaten en overduidelijk heel blij met elkaar waren. Ze vroeg zich even af hoe het met hen ging. Waarom ze zich dat afvroeg wist ze niet. Waarschijnlijk omdat het zo’n leuk stel was dat precies bij elkaar paste, en omdat sommige mensen opeens een vaste plek in je hoofd krijgen.

Na de koffie reed ze terug naar huis, deed haar jas uit en zette alsnog een kop thee. De lege stoel van de man stond precies zoals altijd. Zijn leesbril lag op het tafeltje, alsof hij hem elk moment weer op kon zetten om verder te gaan met zijn sudoku’s.
‘Weet je,’ zei ze tegen de stoel, ‘het voelt dit jaar anders. Niet minder, niet meer… gewoon anders.’
‘Natuurlijk voelt het anders,’ zei de man. ‘Het wordt de eerste kerst en oud en nieuw zonder mij. Het zou idioot zijn als het precies hetzelfde voelde.’
Ze bleef even staan met de warme mok in haar handen en ademde diep in. Terwijl ze daar stond, kijkend naar de scheve kerstboom, overviel haar opeens een gevoel van warmte.
‘Het is stil in huis, maar niet meer leeg,’ zei ze. ‘Het voelt alsof je net de kamer hebt verlaten.’
De man antwoordde niet, maar ergens wist ze dat hij glimlachte. Haar blik viel op zijn leesbril op het tafeltje. Ze zou hem daar laten liggen. Niet als museumstuk, maar als bewijs dat hij had bestaan, dat hij nog steeds ergens doorging. Meer had ze niet nodig.