Over Dakgoten & Dromen

Het was een grijze middag toen de vrouw een beetje ontdaan thuiskwam. Ze had zojuist meer dan vijftig euro afgerekend voor een paar alledaagse boodschappen die met gemak in een handtas hadden gepast en nu bekeek ze de kassabon nog eens goed in de hoop dat er iets verkeerd was aangeslagen, maar nee, de bon klopte. Een bloemkool, wat kaas, een pak havermout en nog wat onbeduidendheden. Kennelijk was normaal eten tegenwoordig iets voor mensen met veel geld. Hoe kan het toch dat we dit allemaal toelaten??, vroeg ze zich af.

‘Omdat we het pikken’, zou man gezegd hebben. ‘In andere landen gaan ze de straat op, hier laten we alles toe.’ Ze knikte. Er zat iets in. Zelf ging ze trouwens ook niet de straat op. Ze had er even geen zin in.

Ze hing haar jas op en keek tevreden om zich heen. Wat was het toch gezellig in huis. Buiten was het volop herfst, met kale takken en bladeren die door de straat vlogen, maar binnen was het warm en behaaglijk. Ze moest ineens aan vroeger denken. Aan die herfstdagen waarop moe in de keuken een grote pan erwtensoep maakte, pa en man zaten te schaken en broer en dochter samen een spelletje speelden. God, wat had ze toch een heerlijke tijd gehad met al die mensen. Zoveel warmte, zoveel gezelligheid, zoveel liefde; ze kon er nog jaren op teren. Soms droomde ze dat ze er allemaal weer waren, dat ze samen aan tafel zaten te scrabbelen of naar de Ardennen gingen, dat ze gewoon bij elkaar waren en dan voelde het even alsof er nooit iemand was weggegaan.

Een flinke windvlaag joeg de bladeren voorbij het raam en ineens hoorde ze de stem van man in haar hoofd: ‘Denk erom dat je af en toe die bladeren uit de dakgoot haalt.’
De dakgoot. Daar had ze werkelijk nog geen seconde aan gedacht. Net zoals ze vroeger aan heel veel dingen niet dacht, omdat man dat deed. Hij hield het huis bij, zag wat er moest gebeuren en deed het gewoon. Pas toen hij er niet meer was, begon ze te ontdekken wat dat allemaal geweest was, en het was nogal wat. Had ze hem daar eigenlijk ooit voldoende voor bedankt? Ze betwijfelde het. Man zou waarschijnlijk niet eens hebben begrepen waarom ze hem ervoor wilde bedanken. Voor hem was het vanzelfsprekend geweest. Voor haar ondertussen allang niet meer.

Ze zette een kop thee en ging achter haar computer zitten. Eten deed ze later wel, ze had nog geen honger. Ze gaapte. De avond ervoor was ze met vriend A. naar Mogwai in Utrecht geweest. Ze hadden zich er enorm op verheugd, maar het concert viel wat tegen en ze vond het jammer dat haar favoriete nummer niet gespeeld was. Verder was het een leuke avond geweest, dus ach, wat maakte het eigenlijk ook uit.

Ze las over het gesteggel rond box 3. Wat zou man ervan gevonden hebben? Dat de allerrijksten meer belasting moesten betalen, had hij vast terecht gevonden. Maar hij zou ook begonnen zijn over de bakker of slager die veertig jaar lang om vier uur opstond en iedere maand wat spaarde voor zijn oude dag. Want niet iedereen met een paar ton op de bank was automatisch schatrijk. Sommige mensen hadden gewoon hun hele leven hard gewerkt en zuinig geleefd. Hij zou iets gezegd hebben als: ‘Vroeger werd je ervoor beloond, tegenwoordig word je er keihard voor afgestraft.’

Buiten begon het harder te waaien. Via de afzuigkap hoorde ze het bekende geloei en op de een of andere manier klonk het heel veilig en vertrouwd. Ze begon aan haar stukje voor de krant. Voor ze het wist had ze al het een en ander geschreven: over de boodschappen die een aanslag op haar portemonnee waren, over het concert, over vroeger en over al die kleine dingen waar ze tegenwoordig zelf aan moest denken.

Ze staarde een tijdje naar haar beeldscherm. Er moest nog een passend einde aan het stukje komen, maar ze kon niets bedenken. Ze nam een slok thee en keek naar buiten. Het bleef maar bladeren regenen. Straks zat die hele dakgoot vol. Ze zou wel eens met buurman Johan overleggen wat ze moest doen. Toen keek ze weer naar haar beeldscherm.

Voor nu kon de dakgoot wel even wachten. Het eten trouwens ook. Ze had tenslotte nog een hele avond voor zich.