Dat Denk Je Maar

Tweeëntwintig weken en drie dagen. Zolang was het nu dat de man weg was. Omgerekend waren dat honderdvijfenvijftig dagen. Alsof het niks was.
‘Nog even en het is een half jaar,’ zei de vrouw.
‘Nog even en het is een jaar,’ antwoordde de man. ‘En met wat geduld zelfs twee. Voor je het weet tien.’
‘Heerlijk vooruitzicht,’ zuchtte ze enigszins sarcastisch. ‘Dan ben ik ook tien jaar ouder. Fijne gedachte.’

Ze keek naar de kerstboom. Ze had hem uiteindelijk tóch iets rechter gekregen; de man had goedkeurend geknikt. Daarna spoelde ze haar ontbijtkom af en bleef even in gedachten verzonken staan. ‘Weet je nog hoe vol het huis vroeger was?’ vroeg ze. ‘Pa, moe, broer, jij… al die stemmen aan tafel.’ Ze glimlachte bij de herinnering, maar tegelijkertijd voelde ze een steek in haar borst. Het was helemaal niet zo lang geleden en toch voelde het alsof dat leven achter een deur verstopt lag waarvan de sleutel weggegooid was.

‘Ben je al in het tuincentrum in Witmarsum geweest?’ vroeg de man.
‘Nee,’ zei de vrouw. ‘Ik ga het dit jaar niet zo uitbundig versieren. Het is goed zo.’
‘Heel verstandig,’ zei de man. ‘Bovendien wilde je toch ontspullen? Hoe gaat dat eigenlijk?’
‘Daar hebben we het een andere keer over,’ ontweek ze de vraag. ‘Nu even niet.’

Ze trok haar handtas naar zich toe, schudde hem om en kiepte de inhoud op de keukentafel. Ze was al weken van plan hem uit te mesten, dit leek haar een goed moment.
‘Ik ben laatst trouwens met vriend A. naar de Melkweg geweest,’ zei ze terwijl ze bonnetjes, lippenbalsems en duizenden papiertjes sorteerde. ‘Naar een optreden van MONO. Het was spectaculair.’
‘MONO?’ vroeg de man, alsof hij de naam uit een ver hoekje van zijn geheugen moest plukken. ‘Is dat van die muziek waarbij je op een gegeven moment niet meer weet wat je denkt?’
‘Precies,’ zei ze tevreden.
‘Nou,’ zei de man, ‘dat had ik dus écht vreselijk gevonden.’
De vrouw schoot in de lach. ‘Dat dacht ik al, ja.’

Telkens als ze aan die avond in de Melkweg dacht, glimlachte ze. Omdat het lawaai, het licht, de mensen om haar heen haar opeens het gevoel gaven dat er nog zoveel mogelijk was, dat ze niet vastzat aan wat geweest was en wat nooit meer zou komen. Dat ze nog deel uitmaakte van het leven.
‘Ik ben blij dat je zoiets doet,’ zei de man. ‘Dat je eruit gaat, dingen meemaakt. Dat je niet thuis blijft zitten wachten tot het leven zich aandient.’
‘Het was mooi,’ zei ze. ‘Oorverdovend mooi.’

Nadat ze klaar was met haar handtas wilde ze naar buiten. Omdat ze thuis werkte kwam ze te weinig buiten, vond ze, en ze wilde even naar Het Zilt. Daar voelde het altijd alsof je rustiger kon ademen. Ze bestelde een decaf latte en ging aan een tafeltje bij het raam zitten. Vanuit haar ooghoek zag ze ze weer zitten: de man met de donkere krullen en de blonde vrouw. Zijn hand lag achteloos op haar knie; zij schreef iets op een servetje en schoof het naar hem toe. Hij las het, lachte zacht, schudde zijn hoofd en streek een pluk haar achter haar oor. Zij draaide haar gezicht in zijn handpalm en zo bleven ze even zitten, totdat zijn telefoon ging en hij geërgerd zuchtte. ‘Werk, vriendinnetje,’ hoorde ze hem zeggen. Hij had een prachtige stem – warm en donker, het soort stem waar je uren naar kon luisteren.

Ze keek weg maar de man zei: ‘Het is leuk om gelukkige mensen te zien. Mensen zijn te vaak niét gelukkig. Wat zonde van het leven om niét gelukkig te zijn als daar geen reden toe is.’
‘Straks laat ik je achter in 2025,’ zei de vrouw. ‘Ik ga voor het eerst in meer dan 25 jaar zonder jou een nieuw jaar in.’ Ze nam een slok van haar latte en keek naar het strand.
‘Dat denk je maar,’ zei de man.
De vrouw trok haar sjaal wat hoger. ‘Zo voelt het anders wel.’

Ze dacht aan alle ochtenden die nog zouden komen. Aan alle avonden, aan de lege stoel, de stilte.
‘Denk je dat ik dat allemaal kan?’ vroeg ze.
Dit keer antwoordde de man niet meteen.
Toen hij het wél deed, klonk hij alsof hij dichterbij was dan ooit.
‘Je doet het al,’ zei hij.