Over Noodweer en Pizza’s

Elf maanden en zestien dagen. Zolang was het nu al dat de man weg was. ‘Vandaag over precies twee weken is het zover,’ zei de vrouw.
De man knikte. ‘Ik weet het,’ zei hij. ‘Dan ben je jarig.’
‘Daar heb ik het niet over,’ zei de vrouw snibbig. ‘Ik heb het over het feit dat je…’
‘Kalm maar,’ zei de man sussend. ‘Ik weet heus wel wat je bedoelt. Over twee weken is het een jaar geleden dat ik wegging.’
‘Precies,’ riep de vrouw uit. ‘Een heel jaar. Als mensen aan me vragen wanneer mijn man is overleden, heb ik nog steeds de neiging om te zeggen: gisteren. Zo voelt dat. Gisteren. En straks,’ ging de vrouw verder, ‘moet ik zeggen: meer dan een jaar geleden. Dat klinkt idioot.’
‘Zo snel gaat het leven dus,’ zei hij. ‘En je zult zien: het komende jaar gaat net zo snel.’

De vrouw keek de kamer rond. ‘Weet je wat ik in het begin het vreemdste vond? Dat ik gewoon mocht doen wat ik wilde. Als ik de muren pimpelpaars zou willen schilderen is er niemand die me tegenhoudt. Als ik midden in de woonkamer een opblaasjacuzzi zou willen neerzetten kan dat eveneens.’
De man lachte. ‘Bevrijdend gevoel zeker? Je vond het altijd vervelend dat ik ook inspraak had, weet ik nog.’
De vrouw lachte ook. ‘Dat viel wel mee. Maar in het begin moest ik er even aan wennen ja, dat kan ik niet ontkennen.’

Ze stond op en liep naar de schuifdeur. Buiten lag het gras er wat bruinig bij.
‘Ik was laatst trouwens erg ontdaan,’ zei ze.
‘O ja?’
‘Ik stond in de supermarkt. Bij de pizza’s. En ineens wist ik niet meer wat jouw favoriete pizza was.’
‘Is dat belangrijk?’ vroeg de man.
‘Ja,’ zei de vrouw. ‘Dat vind ik wel. Ik stond daar voor dat vriesvak en ik dacht: als ik dit niet meer weet, wat weet ik dan nog over tien jaar? Straks herinner ik me alleen nog de grote dingen, maar ben ik vergeten welke pizza je nam, terwijl dát juist het dagelijkse leven was.’
De man zweeg even. ‘Je weet toch hoe we elkaar ontmoet hebben?’
‘Ja, natuurlijk.’
‘Dan zou ik me over die pizza maar niet al te druk maken.’
De vrouw knikte, maar helemaal gerustgesteld was ze niet. ‘Ik ben vorige week met vriend A. naar het Holland International Blues Festival in Grolloo geweest,’ zei ze toen. ‘Van Morrison trad daar op. Daarna belandden we in noodweer, het was…’
‘Ik weet het,’ zei de man, en hij klonk wat grimmig. ‘Ik ben nog steeds verbaasd dat jullie de auto niet aan de kant gezet hebben.’
‘Van the Man was echt geweldig,’ ging ze onverstoorbaar verder. ‘De man is tachtig, maar zijn stem was als vanouds.’
‘Ik was nog niet uitgepraat,’ bromde de man, maar de vrouw glimlachte en ze wist dat hij dat ook deed.
‘We hebben trouwens ook het WK,’ zei ze. ‘Wat zou je genoten hebben.’
De man was even stil. ‘Vooral van de nabeschouwingen,’ zei hij toen.
‘Weet je al wie kampioen wordt?’
‘Ja,’ zei de man. ‘Ik weet het wel, maar ik kan het niet geloven.’
‘Dat is eigenlijk wel bijzonder aan dood zijn,’ zei ze. ‘Je weet hoe het afloopt en toch blijf je je verbazen.’
‘Klopt,’ zei de man. ‘Vooral bij voetbal. Over de politiek hebben we het maar niet.’

De vrouw grinnikte en wuifde zichzelf wat koelte toe. ‘Het is heel warm vandaag,’ zei ze. ‘Jij zou het vast te warm hebben gevonden.’
‘Vast,’ zei de man. ‘Doe even die zonwering omlaag. Dan hou je de koelte wat langer in huis.’
Ze glimlachte. ‘En nu ga je natuurlijk ook nog iets over het gras zeggen.’
‘Nu je er toch over begint,’ zei de man. ‘Een volgende keer als je het gras maait, moet je dat niet in de brandende zon doen. Dat is slecht voor het gras.’

De vrouw liep naar de zonwering en liet die zakken.
Elf maanden en zestien dagen.
Over twee weken zou het een jaar zijn.
En nog altijd had ze een man die haar tips gaf over het gazon.