Over Koffie & Kikkers

Elf maanden en twee dagen. Zolang was het al dat de man weg was. ‘Zeker in deze periode ga ik steeds weer onze laatste dagen van vorig jaar na,’ zei de vrouw tegen de man. ‘Ik maakte heel bewust foto’s van alles wat we deden, weet je nog? Ik wist niet dat je er nog maar zo kort zou zijn, maar ik wist wel dat ik je niet zo lang meer zou hebben.’
De vrouw keek naar een foto op haar telefoon. ‘Neem deze foto nou. Die maakte ik vandaag precies een jaar geleden. Het was een prachtige dag en we…’
‘Dronken een kopje koffie in de overkapping,’ vulde de man aan. ‘Jij had een decaf met sojamelk en ik een cappuccino.’
‘Ja,’ zei de vrouw. ‘En telkens als ik dit soort foto’s zie denk ik aan mijn oude leven. Aan de woonkamer vol stemmen. Aan moe, die zingend door het huis liep. Aan pa, die neuriënd op de steiger zat. Aan broer, die voor iedereen koffie zette. Aan onze hondjes. Aan dochter, die door het huis huppelde.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Soms lijkt het alsof het allemaal een droom is geweest. Het voelt alsof het een leven van iemand anders was, alsof ik naar een foto kijk van een vrouw die ik goed ken, maar die ik niet meer ben. Ik kan het niet uitleggen.’
‘Dat heet Het Leven,’ zei de man. ‘Het gebeurt terwijl je bezig bent en achteraf geloof je amper dat het echt was.’

De vrouw roerde in haar smoothie en nam een slokje. Teveel appelazijn, proefde ze en haar gezicht vertrok even. Eerder die dag was ze naar de supermarkt geweest. Bij de kassa stond een moeder met een paar kinderen en ze zag hoe de moeder, na even geaarzeld te hebben, een pak koekjes teruglegde. De vrouw keek naar het totale bedrag op het schermpje van de kassa en dacht: hoe moeten gezinnen in Godsnaam rondkomen.

‘De prijzen zijn werkelijk verschrikkelijk,’ zei ze. ‘Hoe kan het dat we zo diep gezonken zijn? Wat is er gebeurd, dat we dit toegelaten hebben?’
‘Omdat we het hebben laten gebeuren,’ zei de man. ‘Als je een kikker in een pan kokend water gooit springt hij eruit, maar als je het water langzaam aan de kook brengt blijft hij veel te lang zitten. Dat is precies wat hier gebeurt.’

Na de boodschappen was ze naar het strand gegaan en terwijl ze daar wandelde, gingen haar gedachten terug naar iets wat de man regelmatig had gezegd:
‘Je denkt altijd dat er nog tijd genoeg is.’
Toen had ze er niet veel aandacht aan besteed. Het was zo’n zin die hij en passant uitte, een gewone opmerking op een gewone dag. Maar nu begreep ze wat hij bedoelde. Niemand staat op een dinsdagochtend op en denkt: dit zijn de dagen die ik later zal missen. Niemand kijkt naar een kop koffie, een wandeling, een gesprek over niets en denkt: onthoud dit moment goed. Achteraf waren dat juist de momenten die haar het meest waren bijgebleven.

De wind trok aan haar jas. Verderop liep een stel hand in hand langs de vloedlijn.
‘Ook dat is het leven,’ zei de man.
Ze glimlachte. Ja, dacht ze. Ook dat. Vooral dat.
Op de terugweg dacht ze aan de foto. Aan de koffiekopjes. Aan zijn handen, die ze had gefotografeerd zonder precies te weten waarom. Nee, dat was niet waar, ze wist het wel. Ze had hem constant gefotografeerd omdat ze hem al miste terwijl hij er nog gewoon was.

Thuis deed ze haar jas uit en bleef even staan in de gang. Het huis was stil. Te stil voor één persoon, dat bleef zo. Ze zette de waterkoker aan en keek naar zijn stoel.
Ze pakte haar telefoon. Keek nog een keer naar de foto. De overkapping. Het zonnetje. Zijn cappuccino naast haar decaf.
Elf maanden en twee dagen.
En toch kon ze hem gewoon bellen.
In haar hoofd tenminste.
Hij nam altijd op.