Zolang je blijft denken is er niks aan de hand!
Bargebek, een klein Fries dorpje ergens in 1936 Hoe Gerrit het jaar in jaar uit volhield met Neelie was iedereen een raadsel. ‘Dat mens scheldt,
´Weet je dat in sommige delen van Harlingen een heuse buurtwacht rondloopt?´ zei de vrouw op een middag tegen haar man. ´Zelfs in onze buurt
‘Ik weet niet hoe het heeft kunnen gebeuren’, zei de vrouw hardop. ‘Ik snap het achteraf niet’. Ze zuchtte en keek met een lege blik
Hij was een goed mens. Hij was lelijk. En hij was stapelgek op haar. ‘Trouw met me’ zei hij en ze antwoordde: ‘Dat kan ik
‘Toch mis ik haar soms’, zei de vrouw met de lange blonde staart. ‘Ik kon het wel goed met haar vinden en eerlijk is eerlijk:
Het was een mooie, zonnige middag en vergeleken met de drukte die de Tall Ships met zich meegebracht hadden heerste er een weldadig rust in
Toen ze haar ogen opendeed hoorde ze het direct. Dat vreemde geluid. Het was een zacht ploffen van iets dat viel en het kwam van
Anton draaide zijn hoofd om maar het was moeilijk het geluid goed te kunnen lokaliseren te midden van het natuurgeweld. ‘Het lijkt verdomme wel hoefgetrappel’
Toen Anton die ochtend de deur uitging was hij wat mat. ‘Die hitte!’ dacht hij terwijl hij herhaaldelijk zijn voorhoofd afveegde. ‘Die hitte is ondraaglijk.
Stilzwijgend liepen ze over de Voorstraat, de man en de vrouw. Ze keken beiden stuurs voor zich uit en dat was jammer want het was
‘Ik ga bij je weg’, had ze enkele weken geleden gezegd. ‘Ik zie het niet meer zitten. Ergens onderweg is mijn gevoel voor jou verdwenen.’
‘En?’ vroeg de man. ‘Hoe staan de zaken ervoor? Wil het een beetje lukken?’ Achteloos rolde hij zijn pen heen en weer over zijn bureau